وسط چاه به تعبیر خودت فکر نکن . ! . ! . !

ما قراره تا کجا بعضی دردها رو با خودمون حمل کنیم ؟

درست مثل ی زن آبستن که درد زیادی و تحمل میکنه 

خصوصا با رسیدن به ماهای بیشتر و جلو رفتن ..

با این تفاوت که زایشی درکار نیست !

خب ته این قصه ساده است ،

میکشه مارو و ی روز میپوکیم  و بمب ! 

و تکه تکه خواهیم شد با زایش ناگهانیش ؛

از بس قد کشیده رشد کرده . .. 

+کودوم قابله ازپشت کوهای پر از برف ، 

قرار با قاطری چموش بیاد 

و داد بزنه آب گرم و پارچه ی سفید ! و بعد راحت ببندم چشمام و تموم . . .

++ از ی جایی به بعد تو ماه بالاتر حمل ، 

نمیتونی خودت تنهایی چاره کنی ، 

چاره کار هموت قابله اس ..که باید سربرسه ، 

خودت بمونی و کسی نیاد میشه زنی که سر زا رفت ! 

.